🏖️ "ใจดี" หรือ "ต้มแซ่บ" ? เมื่อทริปทะเลครั้งแรกเจอดีเข้าให้!

 

🏖️ "ใจดี" หรือ "ต้มแซ่บ" ? เมื่อทริปทะเลครั้งแรกเจอดีเข้าให้!

เจอดี ที่ไม่ใช่ผี ..😐

ทุกคนคะ! วันนี้มีเรื่องมาเมาท์ (แบบควันออกหู) คือมีเคสหนึ่งน่าสนใจมาก อยากเอามาเตือนภัยสายเที่ยว เพราะบางที "ความใจดี" ที่เราเห็น มันอาจจะมีราคาที่เราต้องจ่ายแบบจุกๆ ค่ะ

เรื่องของเรื่องคือ มีคู่รักคู่นึงเขาไปสวีทที่ทะเลด้วยกันครั้งแรกค่ะ บรรยากาศกำลังหวานฉ่ำ แต่ดันติดแหง็กตรงที่ "หาที่จอดรถไม่ได้สักที" ขับวนจนท้อ จนกระทั่งเจอ "พี่สาวเจ้าถิ่น" ยืนโบกมือหยอยๆ เรียกให้เข้าไปจอดในที่ว่าง

"โอ้โห... คนแถวนี้ใจดีเป็นบ้า!" ในหัวคือนึกไปถึงขั้นนิ่งชมในใจว่าน้ำใจคนไทยยังไม่หายไปไหน พอจอดปุ๊บ พี่คนเดิมก็รุกต่อทันทีค่ะ ชี้ไปที่เก้าอี้ผ้าใบข้างๆ แล้วบอกว่า "เนี่ย น้อง... เก้าอี้ว่างนะ นั่งได้เลยจ้า" ด้วยความที่มากันสองคนพอดีเป๊ะ บวกกับความเกรงใจที่เขาช่วยหาที่จอดให้ ก็เลยตกลงปลงใจหย่อนก้นนั่งลงตรงนั้นแบบไม่คิดอะไร

พอมองไปข้างๆ อ้าว! พี่คนโบกรถนั่นแหละที่เป็นแม่ค้าส้มตำร้านข้างๆ นี่เอง ความเกรงใจมันค้ำคอค่ะ เลยสั่งส้มตำมาจ้วงกัน 2 อย่าง น้ำอีก 2 ขวด นั่งกินไปรับลมไปแบบฟีลกู๊ดสุดๆ

แต่ความพีกมันอยู่ตอนเช็คบิลค่ะคุณกิตติ!

พอเรียกเก็บตังค์ปุ๊บ ตัวเลขในบิลทำเอาหน้าชาแทบตกเก้าอี้! เพราะนอกจากค่าอาหารที่สั่งไปแล้ว มันมีรายการงอกมาว่า "ค่าเช่าเปล 2 ตัว ตัวละ 200 บาท" รวมเป็น 400 บาทถ้วน! (ย้ำว่านี่แค่ค่าเก้าอี้นะคะ!)

นาทีนั้นคือจากที่ซาบซึ้งใน "ความใจดี" กลายเป็นความรู้สึกว่า "โดนหลอก" เต็มเปา! เกิดการฉะกันกลางร้านเลยค่ะ เพราะทางนักท่องเที่ยวก็งงว่าทำไมไม่บอกราคาก่อน? หรือสั่งอาหารแล้วยังต้องเสียค่าที่นั่งแพงขนาดนี้เลยเหรอ? ส่วนทางร้านก็โนสนโนแคร์ค่ะ ยันคำเดียวว่า "นี่คือราคาปกติ ใครมานั่งก็ต้องจ่าย!"

💡 ถ้าเป็นเรา... จะรับมือกับ "ความใจดีมีค่าธรรมเนียม" นี้ยังไง?

ถ้าถามฉันในฐานะเพื่อนและผู้ที่ทำงานศูนย์ไกล่เกลี่ยภาคประชาชน ที่ไม่อยากให้ทริปใครพัง หากเจอเหตุการณ์แบบนี้ ฉันคิดว่าเราสามารถรับมือได้ตามนี้ค่ะ :

1. ดึงสติก่อนหย่อนก้น: กฎเหล็กของการท่องเที่ยวคือ "อย่าเกรงใจจนลืมถาม" ค่ะ ต่อให้เขาจะยิ้มหวานหรือโบกรถให้เก่งแค่ไหน ให้เราถามสวนไปเลยว่า "พี่คะ ที่จอดกับเก้าอี้นี่คิดเงินยังไงคะ?" การเคลียร์เรื่องตัวเลขตั้งแต่นาทีแรกอาจจะดูเหมือนคนขี้งก แต่มันคือการเซฟความรู้สึกเราได้ดีที่สุดค่ะ

2. สู้ด้วยเหตุผล (และหลักฐาน):

หากโดนเรียกเก็บเงินไปแล้วแบบเคสนี้ ให้ลองเจรจาขอลดหย่อนในฐานะที่เราอุดหนุนอาหารไปแล้ว แต่ถ้าคุยไม่รู้เรื่องจริงๆ และไม่มีการติดป้ายราคาชัดเจน การถ่ายรูปหลักฐานและแจ้งหน่วยงานท้องถิ่น หรือศูนย์ดำรงธรรมในพื้นที่นั้นๆ คือสิ่งที่ควรทำค่ะ อย่าปล่อยให้คนทำนาบนหลังนักท่องเที่ยวลอยนวลไปได้

แล้วเพื่อนๆ ล่ะคะ? ถ้าเจอค่าเก้าอี้ผ้าใบตัวละ 200 แบบมัดมือชกแบบนี้ จะยอมจ่ายเปย์ๆ ไป หรือจะขอสู้เพื่อความถูกต้องดี? มาแชร์กันหน่อยสิ!

..

เรื่องราวดังกล่าว เป็นเพียงเรื่องสถานการณ์สมมติขึ้น เพื่อเตือนเพื่อนๆในเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นใกล้เคียงกัน

Gayniga Weshawong เรียบเรียง